Kedi Dedi

 Yeni bilgisayarla, ilk yazım bu. Son bir haftadır, bilgisayarı inceliyor, kurcalıyorum. Bu zamana kadar, bilgisayar kullandığımı zannediyormuşum ama büyük bir yanılgının içindeymişim. Açılış kapanışı, kullnım hızı, ekran kalitesi, içindeki parçaların performansı, her anlamda bambaşka bi deneyim. İlk alırken, bi yanım bu kadar para verilir mi diyordu ama hakkını veriyor. Son bir haftadır, sürekli oyun download ediyorum. Oyunlara baktıkça, hayret ediyorum. Ben ne kadar uzak kalmış, ne kadar yabancılaşmışım. Neler çıkmış piyasaya.Ne grafikler varmış bu oyunlarda. Kendimi, mağaradan çıkmış gibi hissediyorum. Halbuki benim tek hobim buydu, ben nasıl yabancı kaldım bu zamana kadar. Şimdilerde elimden düşürmüyorum bilgisayarı. Gerçekten keyif aldığım tek hobim bilgisayar. Şeytan dürtüyor bi yandan da. Bi youtube kanalı aç, oyun yayınları yap, hem vakit geçer, hemde bilgisayarın parası çıkar ufak tefek diye ama uyarmıyım, uymazmıyım şeytana bilmiyorum. Yinede belirli aralıklarla teknoloji...

Çok uzun zamandır, hiç hayal kurmadığımı farkettim. Oysa hayal kurmak, ekmek aş gibiymiş. İnsan nasıl yemeden, içmeden yaşayamıyorsa, hayalsiz hedefsizde yaşayamıyormuş. Ben hayata o kadar kaptırmışım ki kendimi, hayallerimden ve hayal kurmaktan vazgeçmişim. Çok uzun zamandır, kendime hiç vakit ayırmıyorum. Bir hobim yok mesela. Sıkılıp, bunalınca kendimi deşarj edeceğim bir aktivitem yok. Bom boş robot gibi yaşıyorum. Günler gelip gelip geçiyor, ömürden çalıyorum adeta.   Aslında hayallerden uzaklaşmam, sürekli mutluluğu yarınlara ertelememden kaynaklandı. Şimdi sırası  değil, ilerde, daha sonra derken tamamen unuttum ben yaşamayı, mutlu olmayı. Bu aslında birazda küçüklüğümden geliyor herhalde. Küçükkende eşyalarıma, en sevdiğim oyuncaklarıma kıyamaz, hep yarınlara saklardım.  Hiç unutmam, bi tane pastel boya hediye gelmişti kardeşimle bana. Kardeşim, o boyaları gelir gelmez kullanmaya başlamış, tadını çıkartmıştı. Ben o kadar çok sevmiştim ki, yiyesim geliyordu. Öyle h...